Σελίδες

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Μια πόρτα, μια χώρα, τρείς άνθρωποι.


Πρίν μερικά χρόνια, βρέθηκα έξω από μια μεταλλική πόρτα. Ήξερα πως πίσω από κείνη την πόρτα υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος – για τον οποίο με είχαν προετοιμάσει. Όμως όσα κι αν μου είχαν πεί, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τι ακριβώς τελικά θα συναντούσα και πώς αυτή η “συνάντηση” θα εξελισσόταν.

Είναι αλήθεια πως η επιμονή του να μου μιλήσει πρώτα για όλα αυτά μου είχε κάνει εντύπωση. Αρχικά θεώρησα πως ήταν η αντίληψή του για τη “δέουσα” ενημέρωση που θα έπρεπε να έχω. Όμως όλα τα λεκτικά και τα εξωλεκτικά στοιχεία αυτής της ενημέρωσης, έδειχναν κάτι περισσότερο από μια συνέπεια απλώς στο “δέον”. Μου μιλούσε για τα “ιδεώδη” των ανθρώπων, για τους “ρομαντικούς” σκοπούς τους, για την έγνοια τους για τον Ελληνισμό, για την ιστορική συνέχεια, σε μια εποχή που η Ελλάδα έψαχνε την ταυτότητά της. Τον άκουγα με το ενδιαφέρον που σου προκαλεί αυτή καθ αυτή η συγκίνηση του ομιλητή για όσα λέει.

Ένιωθα πως υπήρχε κάτι παραπάνω όμως. Τα ερμήνευα ως την έκφραση του προσωπικού του πάθους και της συναισθηματικής του εμπλοκής με το θέμα και άκουγα όσα μου έλεγε, με σεβασμό.

Υπήρχε μέσα μου μόνο η αίσθηση του ανθρώπου που μου εμπιστεύτηκε ένα κομμάτι της προσωπικής και οικογενειακής του ιστορίας. Η φλόγα του, η έγνοια του, η λαχτάρα του και η συγκίνησή του για ό,τι βρισκόταν εκεί. Μπορούσα να νιώσω και να αντιληφθώ τα δικά του συναισθήματα και αυτά σεβόμουν. Μ εκείνον το σεβασμό που σου προκαλεί, η βαθιά συγκίνηση του άλλου. Χωρίς να ξέρεις καλά καλά το γιατί. Όμως, το πώς νιώθει για όλα αυτά είναι από μόνο του εξαιρετικά ισχυρό για να σου προκαλέσει σεβασμό.

Η πόρτα άνοιξε. Ένας μεγάλος χώρος, γεμάτος αντικείμενα, έπιπλα, κούτες, χαρτιά, σεντούκια... Έμεινα απλώς να κοιτάζω γύρω-γύρω, σχεδόν ακίνητη. Προσπαθούσα να συνδέσω όλα όσα είχα ακούσει, με ό,τι έβλεπα. Δεν ήταν δυνατόν όμως.

Τότε, μου είχε κάνει εντύπωση η έγνοια με την οποία με προετοίμαζε γι αυτή τη συνάντηση. Τώρα μπορώ να καταλάβω το γιατί.

Θα γνώριζα έναν κόσμο. Έναν κόσμο ισχυρό και συνάμα ευάλωτο. Έναν κόσμο που θέλει να τον πλησιάσεις με προσοχή και σεβασμό. Θα έμπαινα μέσα στο σπίτι, στο μυαλό, στην καρδιά, στη σκέψη και στα όνειρα μιας ολόκληρης οικογένειας και μιας ολόκληρης γενιάς. Θα τους έβλεπα “γυμνούς”. Και όλα αυτά, σχεδόν 100 χρόνια μετά που έζησαν. Θα μου “έδειχναν” φωτογραφίες τους, επιστολές τους, τη δουλειά τους, τους συγγενείς τους, τους έρωτές τους, τους φίλους τους, τις απογοητεύσεις και τις επιτυχίες τους. Τα σημειωματάρια με τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους, ακόμα ακόμα και τα έξοδα διαβίωσής τους. Θα μου έδειχναν, τα σχολικά τους τετράδια και τη σπουδή με την οποία καλλιγραφούσαν...

Κάθε τι έχει πολλές οπτικές. Κάθε αντικείμενο, κείμενο, φωτογραφία, βιβλίο, θα μπορούσε να γίνει από θησαυρός έως “παλιόχαρτα και σκουπίδια”, ανάλογα με τη ματιά και την πρόθεση με την οποία το έπιανες στα χέρια σου. Και όταν πρόκειται να ανοίξεις ένα παράθυρο στη ζωή ενός ανθρώπου για να την κοιτάξεις και μάλιστα ερήμην του, θα πρέπει πραγματικά να το κάνεις με πολύ προσοχή και απεριόριστο σεβασμό.

Ο στόχος μας τότε ήταν να βάλουμε σε μια σειρά όλο αυτό το υλικό. Δουλέψαμε αρκετά χρόνια γι αυτό. Τώρα, που έχει μπεί σε μια σειρά, θελήσαμε αυτόν τον κόσμο να τον μοιραστούμε. Να μοιραστούμε όλα εκείνα που μας έκαναν να χαμογελάσουμε, να γελάσουμε, να εντυπωσιαστούμε, να μάθουμε, να αναλογιστούμε. Να συνδέσουμε το παρόν μας με το παρελθόν μας.
100 χρόνια ακούγονται πολλά αλλά αυτό που φάνηκε είναι οτι ίσως τελικά δεν είναι και τόσο μακρινά ούτε τόσο ξένα απ τις δικές μας ζωές.

Κυρίες και Κύριοι, φίλοι και αναγνώστες – περαστικοί ή και αδιόρθωτοι - αυτού του ιστολογίου, βρίσκομαι στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να σας συστήσω το “Αρχείο Οικογένειας Λαμπάκη

Το αρχείο αυτό, αποτελείται από τις συλλογές των αδελφών Γιάγκου, Γιώργη και Μανώλη Λαμπάκη. Πέρα από το αρχειακό υλικό που απευθύνεται σε ειδικούς για τη μελέτη του, υπάρχει και ένα τεράστιο υλικό, που αφορά την εποχή που έζησαν και που είναι ενδιαφέρον αλλά και παραδόξως επίκαιρο. Υπάρχουν τα “στιγμιότυπα” και σ αυτά κυρίως θα επικεντρωθούμε στο νέο ιστολόγιο του Αρχείου. Όλα εκείνα που περπατάνε χέρι χέρι με το “επίσημο” αρχειακό υλικό και που μας φανερώνουν την καθημερινότητα της χώρας μας πρίν 100 χρόνια μέσα από εφημερίδες, φωτογραφίες, βιβλία, ημερολόγια...

Στοιχεία από το υλικό των συλλογών υπάρχουν στην επίσημη ιστοσελίδα του “Αρχείου Οικογένειας Λαμπάκη”, την οποία σας προσκαλώ να επισκεφθείτε και να περιδιαβείτε στις φωτογραφίες του Γιάγκου, τα σχέδια και τους πίνακες του Μανώλη και στις πληροφορίες για τη δραστηριότητα και το έργο του Γιώργη. Αναφέρομαι σ αυτούς, με τα μικρά τους ονόματα έτσι όπως αναφερόμαστε σ αυτούς, όταν καταγράφουμε τη “ζωή” τους.

Επισήμως πρόκειται για τους

Γιάγκο (Ιωάννη) Λαμπάκη, Φωτογράφο
Γεώργιο Λαμπάκη, Βυζαντινολόγο
Εμμανούηλ Λαμπάκη, Αγιογράφο - Ζωγράφο

Στον “κόσμο” αυτό, μου έκανε την τιμή να με εμπιστευτεί και να με συστήσει ο Πρόεδρος και Διαχειριστής του “Αρχείου Οικογένειας Λαμπάκη”, κ. Ιωάννης Λαμπάκης και θα ήθελα να τον ευχαριστήσω και από δω δημοσίως για την ευκαιρία που μου έδωσε να γνωρίσω αυτόν τον κόσμο

Ελπιζουμε να περάσετε όμορφα στις μικρές διαδρομές μας μέσα στο “Αρχείο Οικογένειας Λαμπάκη”

Η παρουσία του “Αρχείου Οικογένειας Λαμπάκη” στο διαδίκτυο γίνεται μέσα από:

Την επίσημη ιστοσελίδα

Το Ιστολόγιο

Το facebook.

Είστε όλοι, σε όλα ευπρόσδεκτοι. 
Καλές διαδρομές.

*Υ.Γ για τους πρεσβύωπες: Η λεζάντα της φωτογραφίας Αθήναι, Ακρόπολις, Άρειος Πάγος. Ερείπια ναού Διονυσ. Αρεοπαγίτου